domingo, marzo 09, 2008
Otra vez despierto
Claro que no siempre se descanza tirado en la playa a la orilla del sol. Este año moví el esqueleto.
Sí señores. el "A mover el esqueleto" se me dio por realizar las reparaciones que desde hacía ya un tiempo me reclamaba la "tapera".
Así que de paso me descargué unos cuantos quilitos que me lleveba puesto.
La cuestión es que el aire del mar me provoca una explosión interna de actividad y el reposo en la playa, la verdad, me espanta. Me espanta estar tirado largas horas sin hacer nada provechosos más que tomar mate, verles el culo a las minas, apreciar como a uno le quedan lejos por la protuberante zapan que de proveyó. En fin. Las diosas están más lejos del alcance de mi mano que nunca.
Así que esa es otra razçon por la que me quedo en casa y algunas tardes jugando a las bochas con los viejos del barrio.
¡Toda una proeza! JAJAJA
Un abrazo
sábado, octubre 06, 2007
lunes, septiembre 17, 2007
sábado, septiembre 08, 2007
La flor del castaño
Una tierna damisela, de unos quince años de edad, que jamás había salido de la casa paterna, se paseaba un día con su madre y con un presumido clérigo por la alameda de castaños que con la fragancia de las flores embalsamaban el aire con el sospechoso aroma que acabamos de tomarnos la libertad de mencionar.
-¡Oh! Dios mío, mamá, ese extraño olor- dice la jovencita a su madre sin darse cuenta de dónde procedía-. ¿Lo oléis, mamá ... ? Es un olor que conozco.
-Callaos, señorita, no digáis esas cosas, os lo ruego.
-¿Y por qué no, mamá? No veo que haya nada de malo en deciros que ese olor no me resulta desconocido y de eso ya no me cabe la menor duda.
-Pero, señorita…
-Pero, mamá, os repito que lo conozco: padre, os ruego que me digáis qué mal hago al asegurarle a mamá que conozco ese olor.
-Señorita -responde el eclesiástico, acariciándose la papada y aflautando la voz-, no es que haya hecho ningún mal exactamente; pero es que aquí nos hallamos bajo unos castaños y nosotros los naturalistas admitimos, en botánica, que la flor del castaño...
-¿Que la flor del castaño ... ?
-Pues bien, señorita, que huele como cuando se eyacula.
"Cuentos y fábulas" Marqués de Sade
EL VIEJO Y LAS NINFAS
Un viejo solitario habita la montaña.
Hace muchos inviernos se cerraron sus ojos
por mirar a las ninfas -peligrosos antojos-.
Desde entonces el recuerdo de tal visión lo baña.
Vive de ese recuerdo. -Sí, las ví, me contesta.
Helopsikria y Limnantis, las de cabellos lisos.
Estaban en la orilla como para una fiesta,
junto a las aguas verdes del estanque de fisos.
Inclinaban sus frentes eróticos instintos
bajo la cabellera. Las uñas transparentes.
Los pequeños tesoros de los senos ardientes
eran maravillosos cálices de jacintos.
engarzando nenúfares de tallos elegantes.
y en redor de los muslos ágiles de las ninfas
formaba el agua círculos cada vez más distantes
Pierre Louys
jueves, agosto 30, 2007
sábado, julio 28, 2007
miércoles, julio 18, 2007
Llevo tu corazón conmigo
"Llevo tu corazón conmigo
(lo llevo en mi corazón)
nunca estoy sin él.
(A donde quiera que voy vas tú mi amor;
Y donde aquello que hago yo sola
es gracias a tí, mi cielo).
No le temo al destino
(ya que tu eres mi destino, cariño).
No quiero ningún mundo (porque hermosa
tu eres mi mundo, mi bien).
Este es el secreto más profundo que nadie conoce...
(Esta es la raíz de la raíz
y el brote del brote
y el cielo del cielo de un árbol llamado vida;
que crece mas alto de lo que el alma pueda esperar... o la mente ocultar)
Es la maravilla que mantiene las estrellas separadas
Llevo tu corazón
(lo llevo en mi corazon)"
I carry your heart with me
(I carry it in my heart)
I am never without it
(anywhere I go you go, my dear; and whatever is done by
only me is your doing, my darling)
I fear no fate
(for you are my fate, my sweet)
I want no world
(for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
I carry your heart
(I carry it in my heart)
Edward Estlin Cummings (1894-1962)
sábado, junio 23, 2007
Sonetos encontrados
¿Qué otra cosa es verdad sino pobreza
en esta vida frágil y liviana?
Los dos embustes de la vida humana
desde la cuna son honra y riqueza.
en horas fugitivas la devana;
y en errado anhelar siempre tirana
la Fortuna fatiga su flaqueza.
Vive muerte callada y divertida
la vida misma;la salud es guerra
de su propio alimento combatida.
¡Oh, cuánto inadvertido el hombre yerra:
que en tierra teme que caerá la vida
y no ve que, en viviendo, cayó en tierra!
Francisco Quevedo
sábado, mayo 26, 2007
The Parodia Time
Como me pediste, te escribo para contarte como estoy ya que siempre te cuentan otros... Y bueno, soy un tipo muy solicitado, o sea re top... Estoy en mis 5 minutos de fama y dicen que hay que aprovecharlos porque después lola... Bueno, pensándolo bien si después de esto vienen lolas está perfecto... (uy no ya descarrilé. No es tu amigo, es la Tía Isabel pedazo de bestia....)
Sigo... Estoy bieeeeeen. Bieeeeen... (El psicólogo dice que repita eso bastante y parece que hace efecto). Otra frase es: "Yo vaaaaaalgo", muy útil en los momentos de "Ocio Auto-destructivo" como alguien se encargó de bautizar.
Casualmente vengo del Dr. Nuncabienponderado. (No me voy a esforzar en acordarme el apellido del Dr. número 17 que me presentan....) Y me confirmó que el tratamiento está saliendo "todo joya" y al decirlo sonreía con una mezcla de Guasón y de "quiero caerte simpático por más que me odies" (pero lo que detesto es cuando los Dres se quieren hacer los cancheros intentando hablar como pibes jóvenes), que los análisis dieron muy bien, así que arranco el lunes la segunda serie de un total de 4. Yo pensaba… "Joputa! Ahora que están bien los análisis dejame disfrutar un poquito antes de empezar de nuevo!!". Porque te cuento: en estas semanitas que eran de “descanso” de la primera tanda me inflaron soberanamente los que no te dije con un boceto de un libro que está por editar mi vieja que se titulará: "Las mil y un maneras de cuidar a un hijo durante un tratamiento de quimioterapia". Parece que se recibió de enfermera, médica, psicóloga e infla eggs y no me enteré... (Si ya te embolaste, pasá directo a la parte de abajo que dice: "Te quiero mucho. Un abrazo, tu sobrino favorito). Que no puedo salir a bailar, que no puedo trabajar, que no puedo viajar en tren... mejor en charter, después el charter también paso a ser un peligroso almacén de gérmenes y pestes bubónicas y me recomendaron no salir de casa, y en poco tiempo me sugirieron sutilmente no salir de mi cuarto… poniéndome un modular de algarrobo en la puerta. Pero más allá de eso a veces me dejan hablar por teléfono (después de pedir un informe a varias instituciones de prevención para averiguar si por el teléfono se podían llegar a pasar enfermedades) y cada tanto puedo chequear mis mails o publicar algo en el BLOG. Y hoy el Dr. Yamencionado me dijo que hace como una semana que podía haber hecho "vida normal" (Y eso si me hizo eco. "Vida normal"... Habría que definir bien que es eso, no? Mi vida será en algún momento "normal". Quien tiene el valor moral como para juzgar que vida es normal" y cual no???). Esto que dijo me cayo mil puntos porque me vinieron a la cabeza un millón de cosas que PODRÍA haber hecho pero que no hice. Y me dieron ganas de matarlo a el, a su madre y a su perro que seguro es labrador, no se por qué, pero me lo imagino y unos cuantos más. Pero mi terapeuta dice que es normal (creo que me tocó uno medio bélico… jeje). Así que, en adelante, procuraré consultar las cosas que puedo hacer y dejar de hacer directamente con el Dr. Deturno. Porque, al parecer, mi Señores Padres están un poquito paranoicos. Pero bueno, los entiendo... aunque los quiero estrangular a veces.
Te tengo que dejar porque el papel celofán en el que me envolvieron me esta haciendo transpirar y me estoy por electrocutar....
De ánimo estoy bien. Y la parte médica no la manejo mucho, pero yo me siento fenómeno y el Dr. Quefuiaverhoy dice que también. Así que es bueno... Es PRO diría Mauricio M. Va a estar bueno… Sentirse bien es PRO, estar deprimido no es PRO... Que le ponga onda al tratamiento es PRO, que mis viejos estén paranoicos es una cagada directamente....jajajajajaja!!!!
Ahora si: Te quiero mucho. Un abrazo, tu sobrino favorito.
GRACIAS TOTALES A TODOS POR EL AGUANTE EN ESTA ETAPA DIFICL QUE ME TOCA PASAR. SÓLO PARAR, NUNCA QUEDAR!
http://the-parodia-time.blogspot.com/
domingo, mayo 20, 2007
ILUSIONES
1 de cada 10 hombres tiene algun grado de deficiencia en la percepcion del color. En las mujeres se da mucho menos.
Realiza estas pruebas para comprobar si no tienes problemas con los colores.

En las imagenes superiores deberias ver claramente el numero 10 , tanto en la imagen coloreada como en la de grises.

En la imagen de arriba deberias ver otro numero , en la imagen en blanco y negro de la derecha( grises) no es facil verlo , y no teneis que preocuparos si no lo veis (tambien podría ser un defecto del monitor) , si no lo veis en la imagen coloreada , posiblemente tengais algun problema con la vista ( tampoco nada grave , si solo es esto).
Si en las imagenes coloreadas de abajo no veis los numeros , posiblemente confirme esa deficiencia , pero no olvideis que puede ser un defecto del ajuste del monitor.

Visto en : Coolopticalillusions
Publicado por Jose at 15:02
Etiquetas: colores
sábado, mayo 19, 2007
Dos amantes
Dos amantes dichosos hacen un solo pan,
una sola gota de luna en la hierba,
dejan andando dos sombras que se reúnen,
dejan un solo sol vacío en una cama.
De todas las verdades escogieron el día:
no se ataron con hilos sino con un aroma,
y no despedazaron la paz ni las palabras.
La dicha es una torre transparente.
El aire, el vino van con los dos amantes,
la noche les regala sus pétalos dichosos,
tienen derecho a todos los claveles.
Dos amantes dichosos no tienen fin ni muerte,
nacen y mueren muchas veces mientras viven,
tienen la eternidad de la naturaleza.
XLVIII (Pablo Neruda, de Cien Sonetos de Amor)
viernes, mayo 18, 2007
SOBREVIVIENTES
Reflexiones para todos aquellos nacidos hasta 1950
¡SOMOS LOS SOBREVIVIENTES!
Nosotros nacimos antes que la televisión, antes que la penicilina, antes que la vacuna antipolio, las comidas congeladas, los aviones jet, las copiadoras Xerox, los plásticos, los lentes de contacto, el fax, los cierres Velero y la píldora anticonceptiva.
Somos anteriores agradar, las tarjetas de crédito, las computadoras; la fusión del átomo, los rayos láser y el bolígrafo.
Para andar en bicicleta no se necesitaban bicisendas, casco protector, coderas, etc.
Somos anteriores a la medibacha, los lavaplatos, los microondas, los secarropas, las frazadas eléctricas, los acondicionadores de aire, la ropa lavilisto, la caminata del hombre en la luna.
Nosotros, primero nos casábamos y después nos ibamos a dormir juntos, en nuestro tiempo los muebles eran Muebles y no hoteles de rotación rápida, las conejitas eran animalitos y no chicas de Play B, los blue jeans eran azules y ropa de trabajo, no envases ajustados de glúteos de todos los colores.
Tener relaciones era llevarse bien con los primos y la dieta era algo para enfermos; el ayuno parte de
Somos anteriores a los maridos “amas de casa”, a los derechos de los homosexuales, a las parejas elegidas por computadora, carreras universitarias dobles, trabajos dobles, medicinas preparadas, hogares de ancianos y terapias de grupo.
Jamás oimos hablar de radios FM, pasacassettes, procesadores de palabras, corazones artificiales, yogures con frutas y varones con aritos.
Para nosotros tiempo compartido era estar con la novia muy juntitos, nada que ver con departamentos de veraneo por una semana o condominio.
Trucha era pescado. Un programa era una mina y la palabra software no existía. Copar era un término de militares y Made in Japan, una basura
McDonald’s Hamburgues y café instantáneo no existían, pero teníamos la fonda de la vuelta, el bife vuelta y vuelta y el cortado del gallego de la esquina.
Nosotros llegamos a la sociedad cuando se podía comprar algo por 5 o 10 centavos. Por diez se comía un flor de helado, sin colorantes ni sabores artificiales, se andaba largos trechos en tranvía, se compraba una Bilz y se mandaba una carta o dos postales. Se compraba un auto nuevo por 3.500 pesos y la nafta costaba 21 centavos el litro.
En nuestros días fumar era una cosa de hombres, la hierba era pasto y los ravioles la comida de los domingos.
Pero tenemos que enfrentarnos con el presente. Somos la última generación que creyó que hacía falta un marido para tener un hijo.
¡Cómo no vamos a estar confundidos y hablar de brecha generacional!… “maleducado” fue lo peor que se le podía decir a alguien en gran enojo.
ESTAMOS VIVOS
Somos LOS SOBREVIVIENTES
Asi que ¡¡¡ CELEBRÉMOSLO!!!
Gracias “Cesar Po”
martes, mayo 15, 2007
Poetas olvidados
| |
| |
más a repetir
que es un fracaso tu vida,
porque me ves preocupado, decís,
que mi cariño es mentira.
Estoy así
porque no sé
cómo he llegado a amarte tanto.
Triste problema al comprender
que quiero tus caricias
y no puede ser.
Cuántas veces resolví
dejar aquí mi corazón
irme y no verte más...
No sabía si mentir
o si confiarte la razón
de mi abandono.
Pero cuando me dispuse a hablar
tuve miedo de perderte
y me contuve.
Y hoy que todo lo sabés
entre las sombras buscaré
mi redención.
No llores más,
amor, por Dios,
no ves mis ojos cansados...
Mi sangre toda daría por vos
y en vos me acusa el pasado.
Sin fuerzas ya,
me alejaré
con esta pena entre los labios.
Y cuando el sol no brille más
de lejos mis recuerdos
te bendecirán.
martes, abril 10, 2007
Nace en las ingles un calor callado,
como un rumor de espuma silencioso.
Su dura mimbre el tulipán precioso
dobla sin agua, vivo y agotado.
Crece en la sangre un desasosegado,
urgente pensamiento belicoso.
La exhausta flor perdida en su reposo
rompe su sueño en la raíz mojado.
Salta la tierra y de su entraña pierde
savia, veneno y alameda verde.
Palpita, cruje, azota, empuja, estalla.
La vida hiende vida en plena vida.
Y aunque la muerte gane la partida,
todo es un campo alegre de batalla.
CAMPO DE BATALLA
(Rafael Alberti)
sábado, marzo 31, 2007
VOLVER A VERNOS
Yo quise tanto, pero tanto,
que es un llanto recordar...
¡Qué triste es recordar!
Volver a vernos era un sueño;
¡y no vendrás, yo sé que no vendrás!
Yo sé que todo, pero todo
de este modo terminó.
¡Si vieras como estoy,
que solo, que triste,
que cambio cruel, de ayer a hoy!
Volver a vernos y después,
hablar, hablar, de lo pasado
Volver a vernos y después
morir, morir, ¡pero a tu lado!
Yo sé que vos no sabés
que estoy así, con este amor
y este ayer que vive en mí.
Yo sé que vos no sabés que entre los dos
ronda fatal otro adiós.
Yo sé que vos no sabés
que estoy así, con este amor
y este ayer que vive en mí.
Yo sé que vos no sabés que entre los dos
ronda fatal otro adiós.
Luis Castiñeira
NO VENDRÁ
por qué demoró...
Quiero creer
que este nuevo querer
es mi gran amor.
Por no estar tan solo y esperar
fumaré otro cigarrillo más.
Pero algo hay que me hace pensar
que no vendrá...
No vendrá.
Bien lo sé que ella no vendrá.
Y aunque esperar ya no quiero
otro rato más la espero.
No vendrá... Pero igual pensando en ella estoy.
Ya por hoy no la veré
me lo dice la postrer
campanada de un reloj.
Yo presentí que no iba a venir
cuando ayer se fue.
Triste quedó, suspirando sonrió,
y me dijo así:
"Tengo miedo de quererte... ¡amor!
¡Tengo miedo de sufrir por ti!"
Y ese temor, lo confieso, mi bien,
que era de los dos.
Enrique Cadícamo
sábado, marzo 10, 2007
LOUIS PRIMA ¡grande campeón!
Fammi affacciare, Maria
che stai in mezzo alla strada
ed tutto da vedere.
Non trovo neanche u ora di pace,
di notte faccio giorno
e passo tutto il giorno sperando di parlarti.
Hei Maria, Hei Maria
quanto sonno ho perso per t.
Fammi dormire
tutta la notte abbracciato con t.
Hei Maria, ( Hei Maria ), Hei Maria, ( Hei Maria ),
quanto sonno ho perso per t.
Fammi dormire,
Hei Maria, Hei Maria
( Hei Maria ), Hei Maria, ( Hei Maria ), Hei Maria,
( quanto sonno ho perso per t . . . )
Fammi dormire
tutta la notte abbracciato con t.
Hei Maria, Hei Maria
quanto sonno ho perso per t.
Fammi dormire
Hei Maria, ( Hei Maria ), Hei Maria . . .
( Hei Maria )
Original Italian melody
arranged and adapted by Ray Charles and Nick Perito
Additional Italian adaptation by Edoardo DiCapua
Dean MArtin la cantó
Quanto sonno agiu perso per te
Famme` durmi, una notte abbraciata cu te
We` Marie, we` Marie
Quanto sonno agiu perse per te
Famme` durmi, we` Marie, we` Marie
We` Marie, we` Marie
You were all in this world to me
Here by the window
The sweet melody I sing to thee
Oh Marie, we` Marie
All the stars in the sky shine for thee
Please listen to me
Oh marie, we` Marie
Louis Prima - Eh Cumpari
Vitor Ono
EH CUMPARI
Eh Cumpari, ci vo sunari Chi si sona? U friscalettu.
E comu si sona u friscalettu?
u friscalette, tipiti tipiti tam.
E cumpari, ci vo sunari. Chi si sona? U saxofona,
E comu si sona u saxofona? Tu tu tu tu u saxofona
u friscalette, tipiti tipiti tam.
E cumpari, ci vo sunari. Chi si sona? U mandolinu.
e comu si sona u mandolinu? a plig a plin, u mandulin,
tu tu tu tu u saxofon
u friscalette, tipiti tipiti tam.
E cumpari, ci vo sunari? Chi si sona? u viulinu.
E comu si sona u viulinu? A zing a zing, u viulin,
a pling a pling, u mandulin
tu tu tu tu u saxofon
u friscalette, tipiti tipiti tam.
E cumpari, ci vo sunari? Chi si sona? a la trumbetta.
e comu si sona a la trombetta? Papapapa a la
trumbetta,
A zing a zing, u viulin,
a pling a pling, u mandulin
tu tu tu tu u saxofon
u friscalette, tipiti tipiti tam.
E compari, ci vo sunari? Chi si sona? a la trombona.
e comu si sona a la trombona. A fumma a fumma a la
trombona,
Papapapa a la trumbetta,
A zing a zing, u viulin,
a pling a pling, u mandulin,
tu tu tu tu u saxofon
Louis Prima - Angelina
Louis Prima
I eat antipasta twice
Just because she is so nice, Angelina
Angelina, the waitress at the pizzeria
I give up soup and minestrone
Just to be with her alone, Angelina
Angelina, the waitress at the pizzeria
Ti vol-glio be-ne
Angelina I adore you
E vol-glio be-ne
Angelina I live for you
E un pas-sio-ne
You have set my heart on fire
But Angelina
Never listens to my song
I eat antipasta twice
Just because she is so nice, Angelina
Angelina, waitress at the pizzeria
If she'll be a my My Car-ra mi-a
Then I'll join in matrimony
With a girl who serves spumoni
Louis Prima - Zooma Zooma
C'e' la luna mezza 'o mare
Mamma mia m'ho maritari
Figlia mia a cu t' ho dare
Mamma mia pensaci tu
S'iddu nun e' lu musicante
Iddu vai, iddu vene
Sempe lu strumento a mano tene
Se ci piglia 'a fantasia
Lu strumento figlia mia
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Zooma zooma, zooma zooma
Zooma baccala'
C'e' la luna in miezz'o mare
Mamma mia m' ho maritari
Figlia mia a cu t' ho dare
Mamma mia pensaci tu
Se ti piglia lu pisciaiolo
Iddu va, iddu viene
Sempre baccala' a manu tiene
Se ci piglia 'a fantasia
Baccala' a manu tiene
Oh oh oh oh mamma'
Zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Zee zee, zoo zoo ah ah, eh
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Bilibibop, bilibibop
Bilibibop, bilibibop
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Louis Prima - Buona Sera
Buona Sera, signorina, buona sera
It is time to say goodnight to Napoli
Though it's hard for us to whisper, buona sera
With that old moon above the Meditteranean sea
In the mornin' signorina we'll go walkin'
When the mountains help the sun come into sight
And by the little jewelry shop we'll stop and linger
While I buy a wedding ring for your finger
In the meantime let me tell you that I love you
Buona sera, signorina kiss me goodnight
Buona sera, signorina kiss me goodnight
(scat)
repeat 1st verse
Louis Prima - Zooma Zooma
C'e' la luna mezza 'o mare
Mamma mia m'ho maritari
Figlia mia a cu t' ho dare
Mamma mia pensaci tu
S'iddu nun e' lu musicante
Iddu vai, iddu vene
Sempe lu strumento a mano tene
Se ci piglia 'a fantasia
Lu strumento figlia mia
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Zooma zooma, zooma zooma
Zooma baccala'
C'e' la luna in miezz'o mare
Mamma mia m' ho maritari
Figlia mia a cu t' ho dare
Mamma mia pensaci tu
Se ti piglia lu pisciaiolo
Iddu va, iddu viene
Sempre baccala' a manu tiene
Se ci piglia 'a fantasia
Baccala' a manu tiene
Oh oh oh oh mamma'
Zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Zee zee, zoo zoo ah ah, eh
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Bilibibop, bilibibop
Bilibibop, bilibibop
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Oh, mamma zooma zooma baccala'
Louis Prima - My Cucuzza
My Cucuzza
Cucuzza bella
She's my pizza pie with lotsa muzzarella
With Cucuzza
I wanta be
'cause Cucuzza is so crazy over me
Cucuzza grows in Italy
They love it on the farm
It's something like zucchini
Flavoured with Italian charm
I call my girl Cucuzza
'cause she's sweet as she can be
She loves to hear me say
"Cucuzza please babotcha me"
My Cucuzza
Cucuzza bella
She's my pizza pie with lotsa muzzarella
With Cucuzza
I wanta be
'cause Cucuzza is so crazy over me
Now you can have your pasta
And your chicken cacciatore
I'd rather have Cucuzza
'cause for me it means amore
So when the moon is shining bright
On dear old Napoli
I dream of my Cucuzza
She's the only dish for me
My Cucuzza
Cucuzza Keely
She's my pizza pie with lotsa muzzarella
With Cucuzza
I wanta be
'cause Cucuzza is so crazy over me
I'm going back to Napoli
And make Cucuzza mine
So I can have Cucuzza
Sweet Cucuzza all the time
Oh mama mia my love and I
How happy we will be
To raise some more Cucuzzas
Who will look like her and me
My Cucuzza
Yeah Cucuzza bella
She's my pizza pie with lotsa muzzarella
With Cucuzza
I wanta be
'cause Cucuzza is so crazy over me
Louis Prima - Jump Jive An' Wail
Baby, baby it looks like it's gonna hail
Baby, baby it looks like it's gonna hail
You better come inside
Let me teach you how to jive an' wail
CHORUS:
You gotta jump, jive, and then you wail
You gotta jump, jive, and then you wail
You gotta jump, jive, and then you wail
You gotta jump, jive, and then you wail
You gotta jump, jive, and then you wail away!
Papa's in the icebox lookin' for a can of ale
Papa's in the icebox lookin' for a can of ale
Mama's in the backyard
Learning how to jive an' wail
(chorus)
A woman is a woman and a man ain't nothin' but a male
A woman is a woman and a man ain't nothin' but a male
One good thing about him
He knows how to jive an' wail
Jack and Jill went up the hill to get a pail
Jack and Jill went up the hill to get a pail
Jill stayed up,
She wants to learn how to jive an' wail
(chorus)
'cause Cucuzza is so crazy over me
Zee zee, zoo zoo, ah ah, eh ah
repeat chorus
Zee zee, zoo zoo, ah ah, eh ah
And Angelina will be mine!
u friscalette, tipiti tipiti tam.
Aunque vos pretendas que me aparte de tu senda;
aunque me dejes solo, yo siempre te he de amar;
aunque por mis celos viva lleno de desvelos
pensando que muy pronto de mí te alejarás,
igual... igual te adoro, te lloro y te imploro con loco afán.
En la tristeza inmensa de mi desolación,
los duendes de mi mal me van mordiendo el corazón.
Mientras tu inconstancia me acorrala
y en mí se clava como un puñal,
en las horas tristes de mi insomnio
mis pobres ojos no puedo cerrar.
De los espejos turbios de mi melancolía,
todos nuestros amores surgen de aquellos días...
Ronda flotando por el cuarto tu figura,
y luego, riendo, te detienes junto a mí
para besarme con tu boca misteriosa,
tu boca deliciosa, tu beso de carmín.
Hasta que me sorprende al fin la madrugada
loco de cansancio y sin dormir.
Solo... solo y triste porque sé que tú no existes...
La noche se hace larga pensando siempre en ti.
Y de ansiarte tanto sin querer, me asalta el llanto;
un llanto silencioso que brota sin cesar...
Un llanto que mis ojos, sin sueño y rojos, no aguantan más.
Y en este drama mío yo me hundo sin piedad.
Párate, corazón, no abrumes más mi soledad.
Enrique Cadícamo




